Η ΕΕΦ πληροφορήθηκε με ιδιαίτερη θλίψη τον θάνατο του Νίκου Ζία, Ομότιμου Καθηγητή Ιστορίας της Τέχνης στο ΕΚΠΑ.

Ο Νίκος Ζίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Ιστορικών Τέχνης και διετέλεσε μέλος του ΔΣ (2003-2007) καθώς και αντιπρόεδρος (2010-2013).

Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στους συγγενείς και τους οικείους του εκλιπόντος.

 


Νίκος Ζίας, 1939-2020

Ο Νίκος Ζίας γεννήθηκε το 1939 στην Τρίπολη, ωστόσο η καταγωγή του ήταν από τη Μακεδονία. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην Αρχαιολογική Υπηρεσία εργαζόμενος από το 1962, στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας, ενώ το 1964 ήταν μεταξύ των συντελεστών της ιστορικής έκθεσης «Βυζαντινή Τέχνη – Τέχνη Ευρωπαϊκή», που διοργανώθηκε στο Ζάππειο Μέγαρο με τη συνδρομή του Συμβουλίου της Ευρώπης. Το 1965, ως συνεργάτης του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου, βρέθηκε στην Καστοριά, προκειμένου να συλλέξει και να καταγράψει σημαντικό αριθμό βυζαντινών εικόνων. Την ίδια περίοδο ξεκίνησε να ασχολείται και με την κριτική και την ιστορία της τέχνης. Υπήρξε συνεργάτης των περιοδικών Νέα Εστία και Ζυγός, δημοσιεύοντας επιστημονικά άρθρα, εργάστηκε δε ως τεχνοκρίτης στην εφημερίδα Μεσημβρινή μέχρι και την κατάλυση του πολιτεύματος από τη Δικτατορία της 21ης Απριλίου.

Το 1966 διορίστηκε επιμελητής αρχαιοτήτων. Υπηρέτησε αρχικά στην Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων και κατόπιν στον Μυστρά. Το 1969 ανέλαβε την 4η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων (Νήσων Αιγαίου Πελάγους). Από τη θέση αυτή επιμελήθηκε, μάλιστα, την Έκθεση Μεταβυζαντινής και Νεοελληνικής Τέχνης της συλλογής του Ιδρύματος Τήνου. Έπειτα, βρέθηκε στην Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Πατρών (1972-1977), εργασία η οποία του πρόσφερε τη δυνατότητα να μελετήσει την τέχνη της Επτανησιακής Σχολής. Το 1977 μετατέθηκε στην Κεντρική Υπηρεσία του Υπουργείου Πολιτισμού, και το 1987 έγινε προϊστάμενος της Διεύθυνσης Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων.

Διετέλεσε επί σειρά ετών μέλος του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων, του Δ.Σ. της Εθνικής Πινακοθήκης και άλλων σημαντικών επιτροπών. Υπήρξε, επίσης, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κέντρου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων, από τη σύστασή του το 1997 έως το 2015, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην προβολή του βυζαντινού πολιτισμού εκτός Ελλάδας, σε χώρες οι οποίες έχουν στην επικράτειά τους βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία.

Πέραν της πολυετούς εργασίας του στην Αρχαιολογική Υπηρεσία, ανέπτυξε πλούσιο διδακτικό και ακαδημαϊκό έργο. Δίδαξε Ιστορία της Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής Τέχνης και Μνημειακή Τοπογραφία στη Σχολή Ξεναγών (1970-1983). Το 1986 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το θέμα της διατριβής του ήταν «Η Κοσμική Ζωγραφική του Φώτη Κόντογλου». Η ενασχόλησή του με το έργο του Κόντογλου συνεχίστηκε συστηματικά και αργότερα, καθιστώντας τον έναν από τους σημαντικότερους μελετητές του έργου του. Ο Ζίας επιμελήθηκε, μάλιστα, τις αναδρομικές εκθέσεις του Κόντογλου στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (1983-84) και στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης (1986), ενώ το 1991 κυκλοφόρησε από την Εμπορική Τράπεζα η μονογραφία του Φώτης Κόντογλου, ζωγράφος στην ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Έγραψε, μεταξύ άλλων, τα βιβλία Η Ελλάδα του Γ. Μανουσάκη (Αθήνα 1993) και Νίκος Εγγονόπουλος, ο βυζαντινός (Αθήνα 2001), καθώς και πλήθος μελετών και άρθρων για τη βυζαντινή και τη νεοελληνική τέχνη. Από το 1985 και για πολλά χρόνια, υπήρξε συνεργάτης της εφημερίδας Το Βήμα, αρθρογραφώντας κατά κύριο λόγο για την νεότερη τέχνη. Το 1988 εξελέγη Επίκουρος Καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και ακολούθως Αναπληρωτής και τακτικός καθηγητής. Το 1998 αποχώρησε από το Υπουργείο Πολιτισμού, επιλέγοντας τη θέση του πανεπιστημιακού δασκάλου. Συνταξιοδοτήθηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 2006, οπότε και ομόφωνα ανακηρύχθηκε Ομότιμος Καθηγητής.

Ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Ιστορικών Τέχνης και διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της (2003-2007) καθώς και αντιπρόεδρος (2010-2013).

 

 

 

Η Αρμενία και ο λαός της Αρμενίας, δέχονται για άλλη μια φορά επίθεση από τις δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν, επικουρούμενες από το νεο-οθωμανικό καθεστώς του Ερντογάν, το οποίο χρησιμοποιεί τον βία και τον τρόμο για να επιβληθεί στην ευρύτερη περιοχή, αποτελώντας μια μεγάλη απειλή για την ειρήνη και τις αξίες του δυτικού πολιτισμού μας (του οποίου η Αρμενία αποτελεί έναν από τους πυλώνες).

Αυτό το άρθρο θα αποκαλύψει μια άγνωστη περίοδο της ζωής του Λόρδου Βύρωνος, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Βενετία το 1816.

Πλάκα έξω από το Αρμενικό Μοναστήρι στο νησί San Lazzaro στη Βενετία
«Στη μνήμη του αγγλικού ποιητή,
LORD BYRON,
Αφιερωμένο φίλο της Αρμενίας,
Που πέθανε για την απελευθέρωση της Ελλάδας.»
«Ο επισκέπτης θα πεισθεί ότι
Υπάρχουν άλλα και καλύτερα πράγματα
Ακόμα και σε αυτή τη ζωή.»
Byron, 1788 – 1824

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Βενετία το 1816, ο Λόρδος Βύρων μελέτησε την αρμενική γλώσσα στο Αρμενικό Μοναστήρι στο νησί San Lazzaro, βοήθησε στην προετοιμασία του πρώτου Αρμενικού – Αγγλικού λεξικού και χρηματοδότησε την πρώτη του έκδοση.

Στις 5 Δεκεμβρίου 1816, ο Βύρων έγραψε σε μια επιστολή προς τον φίλο του Thomas Moore:

«Για διασκέδαση, μελετώ καθημερινά, σε ένα αρμενικό μοναστήρι, την αρμενική γλώσσα. Ανακάλυψα ότι το μυαλό μου ήθελε να σπάσει κάτι τραχύ, και είναι αυτό – ως το πιο δύσκολο πράγμα που θα μπορούσα να ανακαλύψω εδώ για διασκέδαση – που επέλεξα, να βασανίσει την προσοχή μου. Ωστόσο, είναι μια πλούσια γλώσσα και θα αμείψει σε μεγάλο βαθμό οποίον αναλάβει τον μπελά της εκμάθησής της. Προσπαθώ, και θα συνεχίσω · – αλλά δεν μπορώ να εγγυηθώ για τίποτα, κυρίως για τις προθέσεις ή την επιτυχία μου.»

Είσοδος στο μοναστήρι στο San Lazzaro degli Armeni, Βενετία

Το νησί San Lazzaro ήταν το παγκόσμιο κέντρο της αρμενικής παιδείας από το 1717, έτος κατά το οποίο δωρίσθηκε στον Αρμένιο ηγούμενο Mekhitar, τον ιδρυτή του τάγματος Mekhitarist, μια εκκλησία Βενεδικτίνων μοναχών της Αρμενικής Καθολικής Εκκλησίας. Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό αποθετήριο του αρμενικού πολιτισμού εκτός της Αρμενίας, με ένα μουσείο και μια βιβλιοθήκη που περιέχει χειρόγραφα και σπάνιες εκδόσεις, όπως η «γραμματική του Βύρωνα». Το μοναστήρι θεωρήθηκε από τον Ναπολέοντα πολιτιστικό ίδρυμα, το οποίο άφησε να επιβιώσει μετά την απόφαση του αυτοκράτορα να καταργήσει όλα τα θρησκευτικά ιδρύματα στην πόλη της Βενετίας.

Στην ίδια επιστολή της 5ης Δεκεμβρίου 1816, ο Βύρων συνέχισε:

«Υπάρχουν μερικά πολύ περίεργα χειρόγραφα στο μοναστήρι, καθώς και βιβλία, και μεταφράσεις από ελληνικά πρωτότυπα, τώρα χαμένα, και από Περσικά και Συριακά, & c .; εκτός από έργα των δικών τους ανθρώπων.»

Χειρόγραφα και βιβλία στο στούντιο του Βύρωνος

 

Ο Βύρων μεταφερόταν καθημερινά με γόνδολα στο San Lazzaro, όπου παρέμενε συχνά στο μοναστήρι από το πρωί έως το βράδυ, εργαζόμενος σε ένα δωμάτιο και στη βιβλιοθήκη, όπου σπούδασε αρμενικά.

 

Παρά τις προσπάθειες του Βύρωνος, η γλώσσα αποδείχθηκε πολύ δύσκολη.

«Προς τον Hobhouse, 19 Δεκεμβρίου 1816

Τα μαθήματά μου στα Αρμενικά συνεχίζονται. Έχω μάθει τριάντα από τις τριάντα οκτώ καταραμένες γρατσουνιές του Mesrob, του κατασκευαστή των αλφαβήτων και κάποιων λέξεων μιας συλλαβής. Τα μαθήματά μου αφορούν τους Ψαλμούς και ο πατέρας Pasqual είναι ένας πολύ προσεκτικός δάσκαλος.»

Οι μοναχοί αφιέρωσαν το χρόνο τους στη διδασκαλία του Βύρωνος στη γλώσσα τους, ο οποίος, με τη σειρά τους, για να τους ανταποδώσει τη χάρη που  του έκαναν, χρηματοδότησε τη δημοσίευση της αρμενικής – αγγλικής γραμματικής του βιβλιοθηκονόμου:

«Ως ανταπόκριση για τις οδηγίες του (καθώς δεν μπορούσα να προσφέρω χρήματα σε αυτούς τους φίλους), ανέλαβα τα έξοδα της αρμενικής και της αγγλικής γραμματικής, η οποία εκτυπώνεται τώρα. Κοστίζει μόνο χίλια φράγκα για την εκτύπωση πεντακόσιων αντιγράφων, και επειδή είναι το πρώτο που δημοσιεύθηκε σε αυτές τις δύο γλώσσες, νομίζω «επιτελώ την υπηρεσία του κράτους», σχεδόν όσο και ο κ. Valpy του Tookes Court, ο οποίος είναι ο εκδότης του Polidori

AUCHER, P. Paschal. Μια γραμματική των αρμενικών και αγγλικών. Βενετία: Ο Αρμενικός Τύπος του Αγίου Λαζάρου, 1832. Η δεύτερη βελτιωμένη και διευρυμένη έκδοση. «Στην παρούσα έκδοση θα βρείτε μερικά δείγματα της Αρμενικής Ποίησης, καθώς και κάποιες μεταφράσεις του Λόρδου Βύρωνος από τα Αρμενικά στα Αγγλικά. Και προστίθενται, μέσω άσκησης, αποσπάσματα από τους καλύτερους Αρμένιους συγγραφείς».

Σε μια άλλη επιστολή της 24ης Δεκεμβρίου 1816, προς τον κ. Moore, έγραψε:

«Ο ‘τρόπος ζωής μου’ ακολουθεί μεγάλη κανονικότητα. Τα πρωινά πηγαίνω με τη γόνδολα μου για να χαζέψω τους Αρμένιους με τους φίλους του μοναστηριού του Αγίου Λαζάρου και να βοηθήσω έναν από αυτούς να διορθώσει τα αγγλικά μιας αγγλικής και αρμενικής γραμματικής που δημοσιεύει.»

Στην επιστολή της 27ης Δεκεμβρίου 1816 δίνει για άλλη μια φορά λεπτομέρειες αυτής της καθημερινής ρουτίνας, καθώς και του πατέρα Pasquale:

«Συνεχίζω με τις σπουδές μου στα αρμενικά το πρωί και βοηθώ και προωθώ το αγγλικό τμήμα μιας αγγλικής και αρμενικής γραμματικής, που τώρα δημοσιεύεται στο μοναστήρι του Αγίου Λαζάρου. Ο ανώτερος των φίλων είναι επίσκοπος και καλός γέρος, με τη γενειάδα ενός μετεωρίτη. Ο πατέρας Paschal είναι επίσης μορφωμένη και ευσεβής ψυχή. Ήταν δύο χρόνια στην Αγγλία.».

Τέλος, σε μια άλλη επιστολή, ο Βύρων αναφέρει έναν πρόλογο που είχε γράψει και αυτός δυστυχώς παραλείφθηκε από τη Γραμματική. Ο λόγος ήταν πιθανώς επειδή ο πατέρας Pasquale αντιτάχθηκε στην αναφορά στους Τούρκους, καθώς ο αρμενικός λαός ζούσε υπό τουρκική κυριαρχία. Ο Βύρων πήρε αυτήν την άρνηση πολύ άσχημα και το γεγονός ότι ο πατέρας Pasquale συμφώνησε να προσθέσει το όνομα του Βύρωνος στη γραμματική αποτελεί μία διορθωτική κίνηση.

Το Μουσείο μέσα στο μοναστήρι στο San Lazzaro

Το πορτρέτο του Βύρωνος στο στούντιο του στο San Lazzaro

Το ακόλουθο απόσπασμα από το τμήμα ενός από τα γράμματά του, φαίνεται να προοριζόταν ως Πρόλογος για τη Γραμματική, η οποία δυστυχώς παραλείφθηκε όταν τελικά δημοσιεύθηκε:

«Στον κ. Murray, Βενετία, 2 Ιανουαρίου 1817

Ο Άγγλος αναγνώστης πιθανότατα θα εκπλαγεί που βρήκε το όνομά μου να σχετίζεται με ένα έργο της παρούσας περιγραφής και τείνει να μου δώσει περισσότερη πίστωση για τα επιτεύγματά μου ως γλωσσολόγος από ό, τι τους αξίζει.

Καθώς δεν είμαι πρόθυμος να κριθώ ένοχος για εξαπάτηση, θα δηλώσω, το συντομότερο δυνατό, το δικό μου μερίδιο στο έργο, με τα κίνητρα που την οδήγησαν. Κατά την άφιξή μου στη Βενετία το έτος 1816, βρήκα το μυαλό μου σε μια κατάσταση που απαιτούσε την ανάληψη μίας μελέτης μιας μορφής που θα έπρεπε να αφήνει ελάχιστα περιθώρια στη φαντασία και να προσφέρει κάποια δυσκολία στην αναζήτηση.

Σε αυτήν την περίοδο, με εντυπωσίασε πολύ – όπως και κάθε άλλο ταξιδιώτη πιστεύω – η κοινωνία της Μονής του Αγίου Λαζάρου, η οποία φαίνεται να ενώνει όλα τα πλεονεκτήματα του μοναστικού θεσμού, χωρίς κανένα μειονέκτημα.

Η τάξη, η άνεση, η ευγένεια, η ανεπηρέαστη αφοσίωση, τα επιτεύγματα και οι αρετές των αδελφών της Μονής, είναι ικανά για να εντυπωσιάσουν τον άνθρωπο του κόσμου με την πεποίθηση ότι ‘υπάρχει κάτι άλλο και καλύτερο, ακόμη και σε αυτή τη ζωή. (…)»

Η Piazza San Marco φαίνεται από το San Lazzaro. Μπορεί κανείς να δει το καμπαναριό του San Giorgio Maggiore στα δεξιά του καμπαναριού του San Marco.

 

ΠΗΓΕΣΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Massimo Vangelista, article in Byronico.com

 

 

Στις 19 Μαΐου 1919, ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στην Σαμσούντα και θέτει σε εφαρμογή τη δεύτερη και σκληρότερη φάση της γενοκτονίας των Ποντίων, που ολοκληρώθηκε το 1923. Πάνω από 350.000 άνθρωποι δολοφονήθηκαν από αυτούς που ίδρυσαν το σύγχρονο Τουρκικό κράτος, αφού εξαφάνισαν κάθε χριστιανικό στοιχείο από την Ιωνία και τον Πόντο. Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσύριοι, Χαλδαίοι και πολλοί άλλοι λαοί εξαφανίσθηκαν από την γη στην οποία ζούσαν για χιλιάδες χρόνια.

Το Τουρκικό κράτος αγνοεί τα εκατομμύρια θύματα που προκάλεσε, και συνεχίζει να τηρεί αλαζονική και προσβλητική στάση, αρνούμενο να ζητήσει συγγνώμη και να προσφέρει επανορθώσεις. Αντίθετα φέρεται έτοιμο να προβεί σε αντίστοιχες ωμότητες σε όλη την περιοχή, από την Λιβύη, μέχρι την Συρία.

Οι φωτογραφίες παρουσιάζουν σκηνές εκτελέσεων και εκτοπίσεων που υπέφερε ο Ποντιακός Ελληνισμός.

 

 

H 24η Απριλίου του 1915 είναι μία θλιβερή ημέρα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι Τούρκοι ξεκίνησαν την πρώτη μεθοδευμένη γενοκτονία 1.500.000 Αρμενίων. Μαζί με την γενοκτονία Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου, καθώς και άλλων λαών της περιοχής (Ασσύριοι, Χαλδαίοι, κλπ.), η Τουρκία επέτυχε να αφανίσει με βάρβαρο τρόπο τον χριστιανικό πληθυσμό που κατοικούσε εκεί για πολλούς αιώνες.

Η γενοκτονία των Αρμενίων είναι το δεύτερο μεγαλύτερο έγκλημα εναντίον της ανθρωπότητας (μετά το ολοκαύτωμα των Εβραίων κατά τον Β παγκόσμιο πόλεμο), το οποίο έχει μείνει χωρίς τιμωρία. Οι θύτες αρνούνται προκλητικά μέχρι και σήμερα να το αναγνωρίσουν και να ζητήσουν έστω συγγνώμη στον περήφανο Αρμενικό λαό.

Η ανθρωπότητα τιμά την μνήμη όλων των πεσόντων και ειδικά των χιλιάδων γυναικών που σφαγιάσθηκαν με φρικιαστικό τρόπο από τους Τούρκους.

Η ΕΕΦ θυμίζει ότι η προσήλωση στις αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του ανθρωπισμού, που πρεσβεύει ο Ελληνισμός και ο Φιλελληνισμός αποτελούν εγγύηση για την αποφυγή παρόμοιων πράξεων στο μέλλον.

Η φωτογραφία παρουσιάζει σκηνές από τα μαρτύρια που βίωσαν οι Αρμένισες όπως τα περιέγραψε η αυτόπτης μάρτυς Aurora Mardiganian και το μνημείο της γενοκτονίας στην Ερεβάν της Αρμενίας.

 

La fiancee du Klephte, romance, paroles de A. Betourne, musique de Theodore Labarre. Παρίσι, E. Troupenas, [π. 1825], Συλλογή ΕΕΦ

Η ΕΕΦ συνδιοργανώνει με το Ίδρυμα Β&Μ Θεοχαράκη σειρά συναυλιών και μουσικών αναλογίων, ενόψει του εορτασμού των 200 ετών από την Επανάσταση του 1821, στα πλαίσια των δράσεων της Πρωτοβουλίας 21 των 14 Ιδρυμάτων.

Τα έργα αφορούν κλασσική μουσική φιλελληνικής έμπνευσης, που συνέθεσαν ευρωπαίοι συνθέτες την εποχή του απελευθερωτικού Αγώνα, για να υποστηρίξουν με συναυλίες-εράνους την προσπάθεια των Ελλήνων αγωνιστών:

  • Γύρω από τον Ροσσίνι: Ιταλικός μουσικός Φιλελληνισμός
  • Ο Μπερλιόζ και η Επανάσταση: Γαλλικός μουσικός Φιλελληνισμός
  • Ο Μύλλερ των Ελλήνων: Γερμανικός μουσικός Φιλελληνισμός
  • Ο Βύρων και οι Μούσες: Αγγλικός μουσικός Φιλελληνισμός

Επίσης, θα παρουσιασθούν πέντε μουσικά αναλόγια σε επιμέλεια της Μάγδας Μαυρογιάννη με θέματα βασισμένα στην Ελληνική Επανάσταση, όπως:

  • Ντελακρουά – Κανάρης – Γεωργία Σάνδη – Σοπέν
  • Ο γιος της καλογριάς. Γεώργιος Καραϊσκάκης.
  • Λόρδος Βύρων – Μαίρη Σέλλεϋ
  • Η θρυλική Καπετάνισσα Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα
  • Μαντάμ Σενιέ. (Ελισσάβετ  Σενιέ – Λουμάκη)

 

Οι σύλλογοι Μέλισσα του Ελληνισμού, Amitiés gréco-suisses, και ο Σύλλογος Ελλήνων Λωζάννης “Εστία”, διοργανώνουν στη Λωζάννη εκδήλωση με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας που εορτάζεται κάθε χρόνο στις 9 Φεβρουαρίου.

Η εκδήλωση έχει τίτλο “Η ελληνική γλώσσα διαμέσου των αιώνων” και θα γίνει στα γαλλικά. Εισήγηση από την κ. Κατερίνα Βασιλάκη, Διδάκτωρ φιλοσοφίας και καθηγήτρια ελληνικής γλώσσας. Η εκδήλωση θα διανθιστεί με απαγγελία αποσπασμάτων της Ελληνικής Γραμματείας από τα μέλη του Θεάτρου Ελλήνων Γενεύης, Γρηγορία Αντωναράκη και Δημήτρη Δημητριάδη, καθώς και από την Τέρψη Αργυρού-Birchler.

Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2020 | 6 μ.μ.
Ξενοδοχείο Continental, place de la Gare 2, Λωζάννη
Είσοδος ελεύθερη
Γλώσσα: γαλλικά
Διοργάνωση: Μέλισσα του Ελληνισμού, Amitiés gréco-suisses, Σύλλογος Ελλήνων Λωζάννης “Εστία”
Υπό την αιγίδα του Γενικού Προξενείου της Ελλάδος

Ο όρκος του Λόρδου Βύρωνος στον τάφο του Μάρκου Μπότσαρη. Συλλογή ΕΕΦ.

Η Εταιρεία για τον Ελληνισμό και τον Φιλελληνισμό οργάνωσε, σε συνεργασία με την Βρετανική Πρεσβεία, εκδήλωση με θέμα:

ΛΟΡΔΟΣ ΒΥΡΩΝ: Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Η εκδήλωση έλαβε χώρα την Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου 2019 στις 19.40, στο Μέγαρο Μουσικής, Βασιλίσσης Σοφίας, Αθήνα 115 21.

Παράλληλα, πραγματοποιήθηκε έκθεση με 100 προσωπικά αντικείμενα του Λόρδου Βύρωνος και αντικείμενα τέχνης από όλη την Ευρώπη, εμπνευσμένα από το έργο του, η οποία ήταν ανοικτή στο κοινό καθημερινά από 9 έως 13 Δεκεμβρίου 2019.

Στην εκδήλωση έλαβαν μέρος πάνω από 300 φίλοι της ΕΕΦ, ενώ την έκθεση επισκέφθηκαν πάνω από 500 επισκέπτες και σχολεία.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους η Α.Ε. ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κύριος Προκόπιος Παυλόπουλος, ο πρώην Πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης και πολλοί πολιτικοί, επιχειρηματίες και ακαδημαϊκοί.

Η εκδήλωση αναφέρθηκε στο έργο του Λόρδου Βύρωνος και την επίδραση που αυτό είχε στην ανάπτυξη του διεθνούς φιλελληνικού κινήματος, και στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

Την εκδήλωση και τους ομιλητές παρουσίασε ο Δρ. Φώτης Παπαθανασίου. Τον λόγο έλαβαν επίσης η AE πρέσβης κυρία Kate Smith, o καθηγητής κ. Roderick Beaton, ο κ. Κωνσταντίνος Βελέντζας. Τις ομιλίες έκλεισε ο κύριος Προκόπιος Παυλόπουλος.

Ακολούθησε συναυλία κλασικής μουσικής με μελοποιημένα έργα του Λόρδου Βύρωνος και Φιλελληνικά τραγούδια από τον 19ο αιώνα, και δεξίωση.

Email επικοινωνίας: info@eefshp.org

Τηλ: 6974750361

Λόρδος Βύρων. Πορτραίτο 19ου αιώνα. Λάδι σε καμβά. Συλλογή ΕΕΦ

Λόρδος Βύρων (1788 – 1824)

Ένα ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα εμπνέεται από τις αξίες του Ελληνικού πολιτισμού και οδηγεί στις αρχές του 19ου την λογοτεχνία και την διανόηση σε νέα μονοπάτια, εντυπωσιάζει με το συγγραφικό και ποιητικό του έργο, ταυτίζεται με τον ρομαντισμό, θαυμάζεται και λατρεύεται διεθνώς από ένα ευρύτατο κοινό. Σαν τον Οδυσσέα, άλλοτε υποκύπτει στις αδυναμίες του και άλλοτε τις δαμάζει, πάντα αναζητώντας έναν ευγενή στόχο που θα τον λυτρώσει. Μετατρέπεται σε πολιτικό και στρατιωτικό ων και ταυτίζεται με την υπόθεση της Ελληνικής επανάστασης. Ο θάνατός του στο Μεσολόγγι το 1824 συγκλονίζει την διεθνή κοινή γνώμη, δίνει εκρηκτικές διαστάσεις στο φιλελληνικό κίνημα διεθνώς και καθιστά το αίτημα της ανεξαρτησίας της Ελλάδας δικαίωση για την απώλειά του.

Ρολόγια εμπνευσμένα από το έργο του Λόρδου Βύρωνος. Συλλογή ΕΕΦ.

Ο Λόρδος Βύρων εισέρχεται στο Μεσολόγγι. Πιάτο. Συλλογή ΕΕΦ.

Λόρδος Βύρων. Πορτραίτο 19ου αιώνα. Λάδι σε καμβά. Συλλογή ΕΕΦ

Λόρδος Βύρων. Μετάλλιο 19ου αιώνα. Συλλογή ΕΕΦ

Λόρδος Βύρων. Το σπαθί του. Συλλογή ΕΕΦ

Augusta Ada King, κόμισα του Lovelace (κόρη Byron; 10 Δεκεμβρίου 1815 – 27 Νοεμβρίου 1852) Αγγλίδα μαθηματικός και συγγραφέας.

Η Βρετανίδα Πρέσβης κ. Kate Smith CMG, διοργανώνει εκδήλωση στην Βρετανική κατοικία (Βιβλιοθήκη Βενιζέλου), την Πέμπτη 24 Οκτωβρίου 2019 στις 19.00 με θέμα:

Θέμα: Η κληρονομιά του Λόρδου Βύρωνος: η ζωή και οι ημέρες της συζύγου του Λόρδου Βύρωνα και της κόρης του, Ada Lovelace.

Ομιλήτρια: η κ. Miranda Seymour, κριτικός, μυθιστοριογράφος, βιογράφος και συγγραφέας.

Μετά την εκδήλωση θα ακολουθήσει δεξίωση από τις 20.00 έως τις 21.00.

Η εκδήλωση είναι ανοικτή στους φίλους της Εταιρείας για τον Ελληνισμό και Φιλελληνισμό.

Απαιτείται εγγραφή για την αποστολή πρόσκλησης.

Για πληροφορίες επικοινωνήστε με την κα Ματούλα Τούντα (email: info@eefshp.org, τηλ. +30.210.8094500)

Réné de Chateaubriand: «Υπόμνημα περί της Ελλάδας», συλλογή της ΕΕΦ.

Η Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος παρουσιάζει την Τετάρτη 23 Οκτωβρίου στις 18:30, στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής του Ιστορικού μουσείου (Σταδίου 13), την ελληνική έκδοση των έργων των Γάλλων Φιλελλήνων:

Réné de Chateaubriand: «Υπόμνημα περί της Ελλάδας»

Olivier Voutier: «Απομνημονεύματα από τον πόλεμο των Ελλήνων»

Claude Dennis Raffenel: «Ιστορία των νεότερων Ελλήνων»

Για τις εκδόσεις θα μιλήσουν οι:

-Ειρήνη Αποστόλου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Γαλλικού Πολιτισμού, ΕΚΠΑ

-Μαρία Ευθυμίου, Καθηγήτρια Ιστορίας, ΕΚΠΑ

– Άννα Καρακατσούλη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Ιστορίας και Πολιτισμού της Ευρώπης και της Ελλάδας των Νεωτέρων Χρόνων, ΕΚΠΑ

Τον συντονισμό της εκδήλωσης θα κάνει η δημοσιογράφος Τασούλα Επτακοίλη.

Ανάγνωση κειμένων: Jerome Caluta

Η Εταιρεία για τον Ελληνισμό και Φιλελληνισμό (ΕΕΦ – www.eefshp.org), και ο πρέσβης της Γαλλίας στην Ελλάδα κ. Christophe Chantepy, οργάνωσαν εκδήλωση – αφιέρωμα στον Γαλλικό Φιλελληνισμό και στην επίδραση που είχε στις τέχνες και την μουσική κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και κατά τον 19ο αιώνα.

Η εκδήλωση έλαβε χώρα στην Γαλλική πρεσβεία στην Αθήνα, την Πέμπτη 13 Ιουνίου 2019 στις 19.30.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης παρουσιάσθηκε ο Γαλλικός Φιλελληνισμός, με έμφαση στην επίδρασή του στην Μουσική  και στις Τέχνες γενικότερα.

Τονίσθηκε ιδιαίτερα ο ρόλος των νεοκλασσικιστών και ρομαντικών του 18ου και 19ου αιώνα, η εμβληματική μορφή της Ελληνοκύπριας Ελισάβετ Σάντη Λουμάκη Chenier, συζύγου του εύπορου Γάλλου εμπόρου Chenier, το διάσημο φιλολογικό σαλόνι της οποίας απετέλεσε τον καταλύτη για την σύσταση το 1809 της μυστικής οργάνωσης Ελληνόγλωσσο Ξενοδοχείο. Στην οργάνωση αυτή συμμετείχε και ο Τσακάλωφ, ο οποίος μετακόμισε το 1814 στην Οδησσό, όπου το Ξενοδοχείο ουσιαστικά μετεξελίχθηκε στην Φιλική Εταιρεία.

Κατά την διάρκεια της εκδήλωσης έγινε ιδιαίτερη αναφορά στον Σατωβριάνδο και στους μεγάλους φιλέλληνες Γκιρώ (Guiraud), Καζιμίρ Ντελαβίν (Casimir Delavigne), Βίκτωρ Ουγκώ (Victor Hugo), Αλφόνσος Λαμαρτίνος (Alphonse de Lamartine), ντε λα Ροσφουκώ-Λιανκούρ (de la Rochefoucault-Liancourt), ντε Μπρειγ (De Broglie), κλπ. που στελέχωσαν τα φιλελληνικά κομιτάτα, καθώς και στη δράση τους υπέρ των αγωνιζόμενων Ελλήνων.

Τέλος η εκδήλωση αναφέρθηκε στους Φαβιέρο, Δεριγνύ, Βουτιέ, Μεζόν, κλπ. και στην δράση τους κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, της ναυμαχίας στο Ναβαρίνο και της Γαλλικής Αποστολής στην Πελοπόννησο για την εκδίωξη του Ιμπραήμ και την στήριξη του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης λειτουργούσε στην πρεσβεία έκθεση με 100 περίπου εμβληματικά φιλελληνικά έργα τέχνης του 19ου αιώνα από την Γαλλία, της συλλογής της ΕΕΦ (πίνακες, γλυπτά, ρολόγια, πορσελάνες, παιχνίδια, βιβλία, κλπ.), αλλά και σημαντικά έγγραφα της περιόδου της Επανάστασης του 1821.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης πήραν το λόγο, οι:

Christophe Chantepy, πρέσβης της Γαλλίας στην Ελλάδα

Δρ. Φώτης Παπαθανασίου, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων

Κωνσταντίνος Βελέντζας, ιδρυτής της Εταιρείας για τον Ελληνισμό και τον Φιλελληνισμό, πρόεδρος ομίλου EUROPEAN DYNAMICS

Η εκδήλωση έκλεισε με μια συναυλία ιδιαίτερου ενδιαφέροντος, που περιλάμβανε φιλελληνικές συνθέσεις του 19ου αιώνα – άγνωστες στο ευρύ κοινό -, τις οποίες ερμήνευσε ο βαρύτονος Νικόλαος Καραγκιαούρης. Τον συνόδευσε στο πιάνο, η Μαρία Παπαπετροπούλου.

Ο Νικόλαος Καραγκιαούρης σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών. Απέσπασε πρώτα βραβεία σε πολλούς διεθνείς διαγωνισμούς (Λονδίνο, Bayreuth, Θεσσαλονίκη, Αθήνα). Έχει λάβει μέρος σε πολλές όπερες διεθνώς.

Η Μαρία Παπαπετροπούλου είναι αριστούχος Ωδείων στην Αθήνα και την Ορλεάνη, της Εκόλ Νορμάλ του Παρισιού και του Πανεπιστημίου της Καρλσρούης. Έχει λάβει μέρος σε πολλές συναυλίες διεθνώς.

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης είναι διαθέσιμο εδώ.